Ποίημα της Δ. Χριστοδούλου, Για ένα παιδί που κοιμάται. μεταγραφή του ποιήματος του ποιήματος σε γραμμική αφήγηση

                                                                                                                                                                                                                                                         

Ο μικρός μετανάστης  συχνά αναζητά τις εμπειρίες και τις καταστάσεις  που είχε ζήσει στην πατρίδα του.  Σκέφτεται τα χιονισμένα, κάτασπρα τοπία. Την αγάπη της μητέρας του, που με ένα μαντήλι τον έκρυβε στην αγκαλιά του και τον προστάτευε απ΄το το τσουχτερό κρύο. Τα μαθήματα στα ελληνικά και όλα τα λαμπρά και σπουδαία που άκουγε για την Ελλάδα. Μα τώρα εδώ μόνος και αμέριμνος …μέσα σ΄ένα παλιό κλεισμένο και ξεχασμένο εργοστάσιο, προσπαθεί να προστατευτεί. Και οι μηχανές είναι η μόνη του φροντίδα…Σαν γίγαντες φαντάζουν στα μάτια του.. Μια ζωή η ίδια ρουτίνα…Το πρωί πλάι στους σηματοδότες περιμένει το κόκκινο του φαναριού, ώστε μέσα σ΄αυτό το λίγο χρονικό διάστημα να σκουπίσει βιαστικά τα τζάμια των αυτοκινήτων, μήπως έτσι πάρει κάποια κέρματα… Και ύστερα αργά το βράδυ, πηγαίνοντας στο εργοστάσιο παρέα με τις μηχανές προσπαθεί να ξεκουραστεί λιγάκι με ένα παλτό που δεν είναι καν δικό του. Φοβάται.. Μα η μεγάλη του καρδιά τον κρατά σταθερά στη ζωή, δίνοντάς του το δικαίωμα της επιβίωσης .

           

ΝΑΤΑΛΙΑ Β. ΤΜΗΜΑ Β1