Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

.Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, «ο γιος του μπαλωματή», γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1805 στο Οντένσε, στο νησί Φιονία της Δανίας.  Ο πατέρας του πέθανε πολύ νέος, αφήνοντας τον Χανς ορφανό, με, μόνο στήριγμα, τη μητέρα του.

Σε ηλικία 14 ετών πήγε στην Κοπεγχάγη με την ελπίδα να γίνει τραγουδιστής , χορευτής ή ηθοποιός , χωρίς όμως να το πετύχει. Το ίδιο αποτυχημένες ήταν και οι προσπάθειές του να γράψει θεατρικά έργα. Ύστερα από πολλές απογοητεύσεις και δυσκολίες, κατόρθωσε να γίνει δεκτός στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης.

Στα 17 του, βρέθηκε στην ίδια τάξη με πολύ μικρότερους συμμαθητές του, με τους οποίους δεν πέρασε καθόλου …παραμυθένια. Στο παραμύθι του «Το Ασχημόπαπο» ο Άντερσεν μιλά γι’ αυτή την εμπειρία…

Στα παραμύθια του όμως τα παιδιά είναι συνήθως αδύναμα, ανυπεράσπιστα πλάσματα που αντικατοπτρίζουν τον ίδιο του τον εαυτό. Στο έργο του «Οι άγριοι κύκνοι» ένα κοριτσάκι, η Έλση καθόταν στο δωμάτιο των χωρικών κι έπαιζε μ’ ένα πράσινο φύλλο, γιατί δεν είχε άλλο παιχνίδι…

Στο παραμύθι «Ο άγγελος» αφηγείται τη ζωή ενός εκ γενετής ανάπηρου αγοριού. «Το καλοκαίρι ο ήλιος έμπαινε για λίγη ώρα ως το υπόγειό του. Κι όταν γινότανε αυτό, το αγόρι καθόταν μισή ώρα μπροστά στις αχτίδες του, σήκωνε τα χεράκια του για να κοιτάξει το κόκκινο αίμα στα δάχτυλά του.Αυτό ήταν, για το άρρωστο κείνο παιδάκι, η μόνη του «εξοχή» ….»

Τα πιο γνωστά έργα του είναι : το ποίημά του «Το παιδί που πεθαίνει» (1827) – το μυθιστόρημα «Improvisator» (1835) – το ταξιδιωτικό του βιβλίο «Παζάρι ενός ποιητή»- Η αυτοβιογραφία του «Το παραμύθι της ζωής μου» (1855) .
Ο Άντερσεν αντίκριζε τον κόσμο «μέσα από τα μάτια του παιδιού και με παιδική φαντασία» .Ο ίδιος σε ηλικία 65 ετών είπε ότι «η ζωή είναι το πιο θαυμαστό παραμύθι» .
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, Ο μολυβένιος στρατιώτης, Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι, Το ασχημόπαπο, Η μικρή γοργόνα, Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα, Η βασίλισσα του χιονιού, Η τοσοδούλα, είναι μερικά μόνο από τα 160 συνολικά διηγήματα και παραμύθια που έγραψε. Φυσικά ασχολήθηκε και με την ποίηση, το θέατρο, το μυθιστόρημα και τη συγγραφή οδοιπορικών.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τα παραμύθια του Άντερσεν είναι κυρίως αφηγήσεις για τους ενήλικους -υπό την προϋπόθεση ότι διατήρησαν μέσα τους το παιδί που κάποτε υπήρξαν… Λένε ότι ο Άντερσεν γενικά δεν αγαπούσε πραγματικά τα παιδιά, αλλά μια εξιδανικευμένη παιδικότητα, όπως την ανακάλυπτε στον εαυτό του.
Αφού εξέδωσε αρκετά βιβλία, άρχισε τα ταξίδια του. Γύρισε τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Τουρκία και ταξίδεψε στην Ανατολή. Απόκτησε μεγάλη δόξα και η μεγαλύτερη ευτυχία του ήταν η υποδοχή που του έκανε η ιδιαίτερη πατρίδα του, η Οντένσε, που τον κάλεσε στα 1867. Πέθανε στις 4 Αυγούστου 1875 στην Κοπεγχάγη.