Πασχαλινές διακοπές στο χωριό- Μέρος Πρώτο
Πάντα περίμενα με αγωνία να έλθει το Πάσχα. Όχι μόνο, γιατί αυτό σήμαινε το σταμάτημα του σχολείου αλλά και γιατί ήταν μια γιορτή που ένωνε τον άνθρωπο με το Θεό και τη γη, και τον έκανε να μοιράζεται χρόνο και αγάπη με τους συνανθρώπους του. Κάθε Πάσχα όσο κι αν ψάξω στη μνήμη μου ήταν μια γιορτή ένωσης και ομαδικότητας είτε στη χαρά είτε στη λύπη.Θα ξεκινούσαν το Σάββατο του Λαζάρου, του αγαπημένου φίλου του Χριστού που αναστήθηκε μέρες μετά το θάνατό του. Σαν ήμασταν μικρά, μαζευόμασταν σε κάποιο σπίτι, για να φτιάξουμε τα Λαζαράκια, μικρά τσουρέκια με μάτια από γαρίφαλα. Μια από κείνες τις χρονιές είχε πει και η Ελλάδα εκείνη την ιστορική φράση που γινόταν ανέκδοτο κάθε τέτοια μέρα. Της είπανε, που λέτε, την ιστορία του Λαζάρου, μα εκείνη τα μπέρδεψε και πήγε και ρώτησε τον περιπτερά, που τον έλεγαν και αυτόν Λάζαρο, από τι αρρώστια πέθανε πριν τον αναστήσει ο φίλος του. Γελούσαμε με την ιστορία αυτή, καθώς πλέκαμε τα Λαζαράκια και όλο τσιμπούσαμε λίγο από το ωμό ζυμάρι και ώσπου να μπει στο φούρνο, όπως καταλαβαίνετε, δεν είχε περισσέψει και πολύ.
